[mirza_72]

HUNERMEND GULÊ (15,01,1973)

15 Ocak 1973´de Erzurum´un Xınıs ilçesinde 6 çocuklu ailemin son çocuğu olarak dünyaya gelmişim. Ailemizdeki sevgi yoğunluğu, sahip olamadığımız şeylerin eksikliğini hissetmememde önemli bir etkendi. Xınıs, coğrafi konumu nedeniyle kışın bembeyaz karı, buzu ve iliklerimize değin işleyen soğuğu, yazın ise serin ve temiz havası ile yaşatırdı mevsimleri bize

Hele yaz aylarında gökyüzündeki yıldızların ışıltısı eşsiz güzelliktedir, 9 yıldır hasret olduğum Xınıs´ta. Yine her tarafın bembeyaz karlarla örtündüğü 15 Aralık 1987 günü Xınıs´ı bir süreliğine terk edip Çukurova´ya gidişimizde o mevsimde dalında portakalı ve rengarenk çiçekleri görünce şaşırıp kalmıştım. Lise eğitimimi Adana´da Yüreğir Sunar-Nuri Comu Lisesinde bitirdim. Okuldaki son bir buçuk yılda ablamın Biyoloji öğretmenim olması benim için ayrı bir duyguydu. İlk kez ilkokul üçüncü sınıftayken öğretmenimin sırayla bize şarkı söyletmesiyle, o güne kadar kendi kendime söylediğim şarkıları başkalarıyla paylaştım ve aldığım alkışlarla sesimin güzelliğini farkettim.

İlkokulu bitirdiğim yıl okul tarafindan Xınıs halkına yönelik düzenlenen 1000 kişilik bir salonda tiyatro, koro ve solo olarak ilk sahnemi aldım. Belkıs Akkale´nin "Dağlar seni delik delik delerim", Edip Akbayram´ın "Hızlı hızlı giden yolcu" ve bir Azeri parça söylemiştim. O günlerde birgün onlarla tanışıp, aynı sahneyi paylaşacağımı düşünmemiştim doğrusu. İlklerin yaşamda ayrı bir anlamı olduğu herkesçe bilinir, bu geceninde benim yaşamımda ayrı bir yeri var. Daha sonraki sahnem yine bir halk türküsü olan "Ela gözlüm" türküsüyle lise mezuniyet gecesinde olmuştu.

4 yıl sonra tekrar döndüğümüz Xınıs´ta sanata olan ilgimle bir süre el sanatları kursuna devam ettim ve bundan müthiş zevk aldım. Bu arada girdiğim üniversite sınavlarında İktisat Fakültesini kazandım, fakat Avrupa´ya çıktığım için gidemedim.
Bulunduğum çevre dolayısıyla asimile olmuş, kendi kültürümden uzak ama hep buna özlem duyan biri olarak yaşıyordum. Kürtçenin konuşulmadığı ve Kürt elbiselerinin giyilmediği ortamımızda, rengini hala unutmadığım pembe bir puşiyi başıma ve elbiselerimin üstüne sararak Kürtleşmeye çalışıyordum. Dinlediğim Nizamettin Arıç ve Şivan Perver´le kendimi teselli ediyordum. Yüreğimizdeki ateşi daha bir körükleyen sesiyle Mızgin ve diğerleri... Derken, 20 Aralık 1994´de yaşamımı halen sürdürdüğüm Almanya´nın Berlin şehrine geldim. Ülkeye hasretimi ulusal mücadeleye duyduğum yakınlık hafifletiyordu. Ancak yaşadığım çevrenin feodal yapısı, içimde hep bir ukte olarak kalan kültür ve sanata yaklaşımımı etkiliyor, beni uzak tutuyordu. Avrupa´daki Kürt kurumları benim için bunları aştığım bir köprü oldu. Kürt Kültür ve Sanat Akademisi´nin (K.K.S.A.) merkez ve Berlin şubesinde geldiğim tarihten itibaren çalışmalarım devam etmektedir. 4,5 yıl Kürt Halk Danslarında yer aldım ve grubumla iki defa Mihricana katıldım. Kollektif çalışmaları daha üretken buluyor ve koro çalışmalarını organize ediyordum. En son "Koma Keskesor Kadın Korosunu" kadın rengi ve güzelliğiyle kurmuştuk. Merkez K.K.S.A.de Koma Berxwedan ve Ulusal Koroda yer almamla birlikte şan, solfej dersleri alarak repertuarımı genişlettim. Sanatta yavaş ve sağlam adımlarla ilerlemek sabırlı olmayı gerektiriyor. Müzik bilgisini benimle paylaşan ve en büyük desteği gördüğüm yeğenim Önder Deniz´le birçok etkinlikte sahne aldık. Bir zamanlar stranları ezberlettiğim yeğenimin müzik ögretmenim olması ve birlikte sahneleri paylaşmamız inanılmaz güzel bir duyguydu ayrıca.

Ve yıl 2002, yer Medya TV. Bir Müzik Yarışması düzenleniyordu. Tabii ilk olması nedeniyle tarihi bir anlam taşıyan yarışmaya hiç tereddüt etmeden katılma kararı aldım. Üç kategoride düzenlenen yarışmaya, çocukluğumdan beri ilgi duyduğum halk müziği bölümünde katıldım. Serhat yöresinin Bejnê parçası ile aldığım birinciliği, müzik yaşamımın dönüm noktası olarak değerlendiriyorum. Yarışma sonrası ailemden ve arkadaşlarımdan aldığım yoğun ilgiyle birlikte, mutlulukların paylaşılıp bütünleştiğinde güven ve sorumluluk duygusu getirdiğini gördüm. Bu da beni daha fazla motive etti. Ardından 25 Eylül 2004 tarihinde, sanat dünyasına ilk adımımı atarak Bejnê albümümle dinleyicilerime "Merhaba" dedim.