[FÌRAZ]

Gölgenin Kanatları

Belki de gece:
süzülüp gelen o gölgenin kanadı.
Mekan:
tek göz gecekondu odası,
çığlığı sızı.
Belki de açık pencereden içeri sızan
hüzün değil de
haziranın esrik kırıntısı.

Yaşam:
uzak bir oyun
ki, oynayanlar yaralı.
Aynı ezgiyi yakalamışlar eteğinden
ikisi de
(ana ve çocuk)
aynı sızının evlatları.

Eski bir çıkrıkta yün eğirir umut.

Pencerede sokak:
puslu gri.
Pencerede gerçek:
çatlak camın saydam kaderi.
Pencerede yansı:
umut.
Ki umut:
annenin yün eğiren elleri.

Odada hüzünlü naftalin kokusu.
Odada ışık:
altmışlık ampulün kılcal telleri.

—Sen hiç çocuk oldun mu anne?
—Tüm pisliklere karşı
yüreğinde olmalı çocukluk kişinin
oğul, geçicidir gerisi.

Pencerede sineklik delik,
kara yıldız dolu içerisi.

—İplikler bizim ekmeğimiz, di mi anne?
—Ekmek usunda kişinin oğul
ve usuna kul bileğinde.
İkisinin çabası oluşturur ekmeği.

Duvarlarda çatallı yollar
işaret ederler eski bir çerçeveyi.
Çerçevede resim:
resimde adam:
sararmış, bıyıklı, başta kasket, yaş elli.

—Babam cennette di mi anne?
—Taşı yüreğinde babanı oğul.
Evlat yüreğidir babaların cenneti.

Kadının gözlerinde çocuk.
Çocuğun gözlerinde ışık.
Çocuk kadının her şeyi.

—Biz niye yoksuluz anne?
—Koca bir gölgedir yoksulluk oğul.
Gerer kanadını üzerimize.
Ama sen ışık.
Büyüyünce dağıtacaksın tüm gölgeleri.

Belki de gece:
odaya serilen o gölgenin kanadı.

—Karnım çok acıktı anne.
—Hırsını katık et oğul,
ye, bitir ekmeğini.

[FÌRAZ]

Düşkondu

bildiğin sihirbazdı
patik yapardı kaşla göz arası
zemheride çocuklarına
kendi giydiği yeleğinin ipinden
bir, penguenler üşümez bilirdim
kutuplarda
bir de o

sanatçıydı besbelli
herkes
hayal perdesindeki yıldızlara hayrandı
ben ona…
mutlu kadını oynadı bir ömür boyu
ne yüzünde
ne yüreğinde bahar olmayan bir adamla
babası diye çocuklarının
kimse anlamadı

melekti aramızda dolaşan
başkalarını düşünür sürekli
ve doymaktan korkardı
çocuklarından önce
sofranın ucuna usulca konar
ucundan ucundan yerdi tabağının
bu yüzdendi en son kalkması da
sofradan

bir defa kendisi için bir şey yaptı
kendisiydi artık giderken
gülümsemesinden anladım
dudaklarının kenarında kalan
ve kirpiklerinin ucunda
mutluluk sıcağı bir nem
üç göz oda bir evi olduğu
ilk kez girince düşlerine
uyanmadı bir daha annem

[maviliqecce]

Her iki Şiirde Süper Shaar arkadaŞım emeqine yüreqine kalemİne Sağlık paylaşımlarının dewamını diLerim...